Wista DX + TMX + 210 + Ilford warm FB + Lith + Selenium
" สิ่งที่เหลืออยู่ " ณ บ้านหาดแพง 1#
หมู่ บ้านเล็กๆในอำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม ชาวบ้านเกือบทั้งหมดทำนาเป็นอาชีพหลัก พื้นที่ติดแม่นำ้สงครามซึ่งเป็นแม่นำ้สาขาของแม่นำ้โขงอีกที ทำให้คนในพื้นที่มีอาชีพหาปลาแม่นำ้ทั้งเพื่อเลี้ยงปากท้องและเพื่อนำมาขาย ในตัวอำเภออีกอย่างหนึ่ง
"ตาพัน" เป็นผู้เฒ่าในหมู่บ้านหาดแพงที่คนในหมู่บ้านรักใคร่ชอบพอเป็นอย่างมาก เนื่องจากนิสัยความตรงไปตรงมาประกอบกับอัธยาศัยที่เป็นมิตรของแก ตาพันมีอาชีพหลักคือหาปลาไปขายตลาด โดยมีอาชีพก่อสร้างเป็นอาชีพเสริม บ้านเรือนจำนวนมากในหมู่บ้านก็เป็นฝีมือของแก แกมักตื่นแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อไปดักจับปลาคนเดียวในแม่นำ้แล้วนำไปขายใน ตลาด แกไปโดยใช้มอเตอร์ไซด์คันโคตรเก่าไม่มีทะเบียน
แกเอาปลาไปขายในตัว อำเภอทุกเช้ามืดโดยไม่ใส่รองเท้าเพราะแกขึ้นจากแม่นำ้ก็ไปตลาดเลยไม่แวะบ้าน แกเลยมักไม่ใส่รองเท้าไปหาปลา น่าจะเป็นเพราะมันเป็นช่วงเช้ามืดแล้วกลัวรองเท้าหูหนีบคู่รักของแกจะจมนำ ้ตายแล้วแกช่วยไม่ทันแน่เลย(เพราะมันมืด)เหตุผลนี้ทีเดียวที่ฝ่าเท้าแกจะหนา ใหญ่กว่าเกณท์เฉลี่ยทั่วไปของผู่เฒ่าตามชนบททั้งหลาย เพราะแกจะใช้เท้าแทนเบรกให้กับมอเตอร์ไซค์ที่เคยมีเบรกของแกขณะขับรถไปขาย ปลา ที่ร้ายก็คือแกเข้าอำเภอซึ่งระยะทางจากหมู่บ้านไปก็กว่าสิบกิโลเมตรแล้วพ่วง ปลาสดๆซึ่งหนักอีกเป็นสิบๆโลไปตอนเช้ามืดกับมอเตอร์ไซค์เก่าๆคนเดียวโดยไม่ สวมหมวกกันน็อกและรองเท้า แกดำเนินชีวิตลักษณะนี้มาเป็นสิบๆปีก่อนที่กฏหมายบังคับสวมหมวกกันน็อกจะ เดินทางมาบังคับกันจนถึงตัวอำเภอซะอีก
เช้าวันหนึ่ง แกกลับจากตลาดที่แกเอาปลาไปขายตอนเช้ามืดเจ้ามอเตอร์ไซค์คู่ชีพกับแกก็มาเจอ ด่านของเจ้าพนักงานดักตรวจจับผู้ไม่เคารพกฏหมายสวมหมวกกันน็อก
ตำรวจหนุ่ม.."ตาสิไปไส"(ตาไปไหนมา)
ตาพัน......"ไปขายปล๊า"(ไปขายปลา)
ตำรวจหนุ่ม.."เป็นหยังคือบ่ใส่หมวกกันน็อก"(ทำไมไม่สวมหมวกกันน็อก)
ตาพัน......"ขับมาตั้งหลายปี๋ บ่เห็นเป็นหยัง"(ขับมาตั้งหลายปีไม่เห็นเป็นอะไร)
ตำรวจหนุ่ม..."ขอใบขับขี่ดู๋"(เอาใบขับขี่มาดูซิ)
ตาพัน......."บ่มี๊ บ่เคยมีไผมาจั๊บใบคับขี่"(ไม่มี ไม่เคยมีใครมาจับใบขับขี่ของฉันสักที)
ตำรวจหนุ่ม(ชักโกรธ)..."เป็นหยังคือบ่ใส่หมวกกันน๊อก บ่ย่านตายบ่"(เป็นอะไรไม่ใส่หมวกกันน๊อก ไม่กลัวตายหรือ)
ตาพัน......."บ่ย่าน ตายก็เต๊ะทิ่ม" (ไม่กลัว ถ้าฉันตายก็เตะทิ้งแถวนี้แหละ)
..จน หมดความพยายามของตำรวจหนุ่มที่จับปรับแกจึงปล่อยแกไป หลังจากเหตุการณ์นี้แกก็ดูจะมีวิชาล่องหนเวลาขับมอเตอร์ไซด์ห้างผ่านด่าน ตรวจจับหมวกกันน็อก หลังจากกลับมาจากการขายปลาในอำเภอ
แกเป็นคนจนที่มีความสุขมาก กินปลาที่หาเอง กินข้าวที่ปลูกเอง ไม่เอาเปรียบใครใคร และในขณะเดียวกันก็ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบแก ไม่เคยป่วยกระเสาะกระแสะและง๊อความเห็นใจ แกจะหยิ่งและไม่ยอมให้ใครเห็นนำ้ตาของแก แม้ลูกหลานมีเต็มหมู่บ้านแต่แกก็ไม่เคยขอใครให้ช่วยแกหาปลาหรือทำนา ไม่เคยขอเงินใครมีแต่จะให้ ชอบซื้อขนมเลี้ยงเด็กๆที่ผ่านไปมาหน้าบ้าน ใช้แต่ของที่มีจนพังกันไปข้างหนึ่ง ผมเคยซื้อรองเท้าให้แกคู่หนึ่งเพราะทนเห็นแกใส่หูหนีบ,ยางตาย,แตกลายงา,ตรา ดาวเทียมไม่ไหว ..แต่แทนที่จะใส่กลับเอาไปเก็บและใส่คู่เดิมเสียงั้นด้วยเหตุผลว่ากลัวเลอะ และคู่เก่าก็ยังใส่ได้ดีอยู่
....ตาพันจากไปด้วยวัย 76 ปีและหลังจากรับผมเป็นลูกเขยได้เพียง 6 ปีด้วยมะเร็งในปอดจากการสูบยามาแต่หนุ่ม....
..ขณะ ที่ผมบันทึกภาพนี้หลังการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของพ่อพันในวันที่ร้อยพอดี นั้นสรรพสิ่งรอบตัวดูเงียบและวังเวงแม้เพียงลมพัดผ่านสักนิดก็ไม่ มี..ประหนึ่งจะร่วมไว้อาลัยให้พ่อ ต่างเปิดทางให้ดนตรีแห่งมรณาการ"ธรณีกันแสง"ได้ขับขานบทเพลงของมันอย่าง เยือกเย็นจับใจ ราวกับว่ามันล่องลอยมาจากที่ไกลแสนไกล และบาดลึกเข้าไปในหัวใจและห้วงคำนึงของลูกหลาน ตลอดจนผู้คนในหมู่บ้าน ..ชายทรนงผู้ที่เกิดและดับไปอย่างสง่างามทิ้งบทเรียนอันทรงคุณค่าไว้ใน ลักษณะเรื่องเล่าขาน ไม่มีบันทึกใดใดแม้สักเล่ม
"เรือไม้ของพ่อจอดคอยพ่ออยู่" ..อีกสักพักขบวนศพก็คงจะเดินทางผ่านแนวป่านี้
...เพราะ ป่าเบื้องหลังในภาพนี้คือป่าที่เป็นเส้นทางไปสู่ป่าช้าของหมู่บ้านและบ้าน หาดแพงยังคงเผาศพบนเชิงตะกอนกันกลางป่าช้าเหมือนอดีตกาล...
Wista DX + TMX + 210 mm + Ilford + Lith + Selenium
"ตาพัน" เป็นผู้เฒ่าในหมู่บ้านหาดแพงที่คนในหมู่บ้านรักใคร่ชอบพอเป็นอย่างมาก เนื่องจากนิสัยความตรงไปตรงมาประกอบกับอัธยาศัยที่เป็นมิตรของแก ตาพันมีอาชีพหลักคือหาปลาไปขายตลาด โดยมีอาชีพก่อสร้างเป็นอาชีพเสริม บ้านเรือนจำนวนมากในหมู่บ้านก็เป็นฝีมือของแก แกมักตื่นแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อไปดักจับปลาคนเดียวในแม่นำ้แล้วนำไปขายใน ตลาด แกไปโดยใช้มอเตอร์ไซด์คันโคตรเก่าไม่มีทะเบียน
แกเอาปลาไปขายในตัว อำเภอทุกเช้ามืดโดยไม่ใส่รองเท้าเพราะแกขึ้นจากแม่นำ้ก็ไปตลาดเลยไม่แวะบ้าน แกเลยมักไม่ใส่รองเท้าไปหาปลา น่าจะเป็นเพราะมันเป็นช่วงเช้ามืดแล้วกลัวรองเท้าหูหนีบคู่รักของแกจะจมนำ ้ตายแล้วแกช่วยไม่ทันแน่เลย(เพราะมันมืด)เหตุผลนี้ทีเดียวที่ฝ่าเท้าแกจะหนา ใหญ่กว่าเกณท์เฉลี่ยทั่วไปของผู่เฒ่าตามชนบททั้งหลาย เพราะแกจะใช้เท้าแทนเบรกให้กับมอเตอร์ไซค์ที่เคยมีเบรกของแกขณะขับรถไปขาย ปลา ที่ร้ายก็คือแกเข้าอำเภอซึ่งระยะทางจากหมู่บ้านไปก็กว่าสิบกิโลเมตรแล้วพ่วง ปลาสดๆซึ่งหนักอีกเป็นสิบๆโลไปตอนเช้ามืดกับมอเตอร์ไซค์เก่าๆคนเดียวโดยไม่ สวมหมวกกันน็อกและรองเท้า แกดำเนินชีวิตลักษณะนี้มาเป็นสิบๆปีก่อนที่กฏหมายบังคับสวมหมวกกันน็อกจะ เดินทางมาบังคับกันจนถึงตัวอำเภอซะอีก
เช้าวันหนึ่ง แกกลับจากตลาดที่แกเอาปลาไปขายตอนเช้ามืดเจ้ามอเตอร์ไซค์คู่ชีพกับแกก็มาเจอ ด่านของเจ้าพนักงานดักตรวจจับผู้ไม่เคารพกฏหมายสวมหมวกกันน็อก
ตำรวจหนุ่ม.."ตาสิไปไส"(ตาไปไหนมา)
ตาพัน......"ไปขายปล๊า"(ไปขายปลา)
ตำรวจหนุ่ม.."เป็นหยังคือบ่ใส่หมวกกันน็อก"(ทำไมไม่สวมหมวกกันน็อก)
ตาพัน......"ขับมาตั้งหลายปี๋ บ่เห็นเป็นหยัง"(ขับมาตั้งหลายปีไม่เห็นเป็นอะไร)
ตำรวจหนุ่ม..."ขอใบขับขี่ดู๋"(เอาใบขับขี่มาดูซิ)
ตาพัน......."บ่มี๊ บ่เคยมีไผมาจั๊บใบคับขี่"(ไม่มี ไม่เคยมีใครมาจับใบขับขี่ของฉันสักที)
ตำรวจหนุ่ม(ชักโกรธ)..."เป็นหยังคือบ่ใส่หมวกกันน๊อก บ่ย่านตายบ่"(เป็นอะไรไม่ใส่หมวกกันน๊อก ไม่กลัวตายหรือ)
ตาพัน......."บ่ย่าน ตายก็เต๊ะทิ่ม" (ไม่กลัว ถ้าฉันตายก็เตะทิ้งแถวนี้แหละ)
..จน หมดความพยายามของตำรวจหนุ่มที่จับปรับแกจึงปล่อยแกไป หลังจากเหตุการณ์นี้แกก็ดูจะมีวิชาล่องหนเวลาขับมอเตอร์ไซด์ห้างผ่านด่าน ตรวจจับหมวกกันน็อก หลังจากกลับมาจากการขายปลาในอำเภอ
แกเป็นคนจนที่มีความสุขมาก กินปลาที่หาเอง กินข้าวที่ปลูกเอง ไม่เอาเปรียบใครใคร และในขณะเดียวกันก็ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบแก ไม่เคยป่วยกระเสาะกระแสะและง๊อความเห็นใจ แกจะหยิ่งและไม่ยอมให้ใครเห็นนำ้ตาของแก แม้ลูกหลานมีเต็มหมู่บ้านแต่แกก็ไม่เคยขอใครให้ช่วยแกหาปลาหรือทำนา ไม่เคยขอเงินใครมีแต่จะให้ ชอบซื้อขนมเลี้ยงเด็กๆที่ผ่านไปมาหน้าบ้าน ใช้แต่ของที่มีจนพังกันไปข้างหนึ่ง ผมเคยซื้อรองเท้าให้แกคู่หนึ่งเพราะทนเห็นแกใส่หูหนีบ,ยางตาย,แตกลายงา,ตรา ดาวเทียมไม่ไหว ..แต่แทนที่จะใส่กลับเอาไปเก็บและใส่คู่เดิมเสียงั้นด้วยเหตุผลว่ากลัวเลอะ และคู่เก่าก็ยังใส่ได้ดีอยู่
....ตาพันจากไปด้วยวัย 76 ปีและหลังจากรับผมเป็นลูกเขยได้เพียง 6 ปีด้วยมะเร็งในปอดจากการสูบยามาแต่หนุ่ม....
..ขณะ ที่ผมบันทึกภาพนี้หลังการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของพ่อพันในวันที่ร้อยพอดี นั้นสรรพสิ่งรอบตัวดูเงียบและวังเวงแม้เพียงลมพัดผ่านสักนิดก็ไม่ มี..ประหนึ่งจะร่วมไว้อาลัยให้พ่อ ต่างเปิดทางให้ดนตรีแห่งมรณาการ"ธรณีกันแสง"ได้ขับขานบทเพลงของมันอย่าง เยือกเย็นจับใจ ราวกับว่ามันล่องลอยมาจากที่ไกลแสนไกล และบาดลึกเข้าไปในหัวใจและห้วงคำนึงของลูกหลาน ตลอดจนผู้คนในหมู่บ้าน ..ชายทรนงผู้ที่เกิดและดับไปอย่างสง่างามทิ้งบทเรียนอันทรงคุณค่าไว้ใน ลักษณะเรื่องเล่าขาน ไม่มีบันทึกใดใดแม้สักเล่ม
"เรือไม้ของพ่อจอดคอยพ่ออยู่" ..อีกสักพักขบวนศพก็คงจะเดินทางผ่านแนวป่านี้
...เพราะ ป่าเบื้องหลังในภาพนี้คือป่าที่เป็นเส้นทางไปสู่ป่าช้าของหมู่บ้านและบ้าน หาดแพงยังคงเผาศพบนเชิงตะกอนกันกลางป่าช้าเหมือนอดีตกาล...
Wista DX + TMX + 210 mm + Ilford + Lith + Selenium
" Lazy Cat 2010 "
..เคยคิดถึงจุดชมวิวตอนหัวรุ่งหรือตอนที่ปิดให้บริการหรือเปล่าครับ จุดชมวิวที่ให้บริการให้กับนักท่องเที่ยวดูน่าเบื่อมากสำหรับผมในเวลาปกติ แต่ต่างออกไปสุดขั้วยามปิดให้บริการ..
เจ้าแมวสีดำตัวนี้ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ผมจะมาชมเมืองมุมสูงนี้หลายครั้งแล้วก็ตาม
แต่เช้าของวันนี้ก่อนที่ร้านรวงที่ขายของต้อนรับนักท่องเที่ยวจะตั้งร้านบริการ ผมมาพบมันนอนอ้อยอิ่ง
อย่างไม่มีที่มาที่ไป ไม่รู้มาจากไหน เป็นแมวของใคร นอนมาแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ มีเพื่อนหรือเปล่า
ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันมาก่อนเลย คิดอย่างเดียวว่า "มึงช่วยนอนรอกูเซ็ตกล้องไม้และเป็นแบบให้สักแป๊ปเถอะวะ"
ผมทำได้เร็วที่สุดที่ผมจะทำได้แล้วกับการเซ็ตกล้องไม้ 4x5 ขึ้นมาและวัดแสงหาโฟกัสจนถึงลั่นชัตเตอร์
เพื่อบันทึกอิริยาบทสุดจะขี้เกียจและชวนอิจฉาอยู่ในทีของมัน ลั่นไปแล้ว"แช๊ะ"
กำลังคิดจะดึงฟิล์มออกและกลับฟิล์มโฮลเดอร์เพื่อบันทึกอีกสักช็อตกันเหนียว
แต่ทันทีที่ลั่นชัตเตอร์ไปในครั้งแรกนั้น มันก็บิดขี้เกียจ หาวอยู่หวอดใหญ่
มองมาทางผมแป๊ปเดียวเหมือนจะบอกว่า "กูไปหล่ะ" แล้วมันก็เดินจากไปจากจุดที่มันอยู่ในภาพอย่างช้าๆแต่ไม่หยุดจนลับตา
ไม่หยุดพักมามองผมแม้สักนิดหลังจากนั้น
ผมขนลุกไปพักหนึ่งเพราะคิดฟุ๊งซ่านไปว่า
"นี่มึงเข้าใจสิ่งที่กูขอด้วยรึวะเนี่ย"
..ว่างๆลองแวะไปสถานที่ท่องเที่ยวตอนก่อนเปิดและหลังปิดบริการดูบ้างเถอะ และจะรู้ว่าบางทีเราก็ไม่ได้อยู่คนเดียวตอนถ่ายรูปนะครับ
Wista DX + TMX + 65 mm Rodenstock + Ilford FB warm + Lith + Selenium
เจ้าแมวสีดำตัวนี้ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ผมจะมาชมเมืองมุมสูงนี้หลายครั้งแล้วก็ตาม
แต่เช้าของวันนี้ก่อนที่ร้านรวงที่ขายของต้อนรับนักท่องเที่ยวจะตั้งร้านบริการ ผมมาพบมันนอนอ้อยอิ่ง
อย่างไม่มีที่มาที่ไป ไม่รู้มาจากไหน เป็นแมวของใคร นอนมาแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ มีเพื่อนหรือเปล่า
ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันมาก่อนเลย คิดอย่างเดียวว่า "มึงช่วยนอนรอกูเซ็ตกล้องไม้และเป็นแบบให้สักแป๊ปเถอะวะ"
ผมทำได้เร็วที่สุดที่ผมจะทำได้แล้วกับการเซ็ตกล้องไม้ 4x5 ขึ้นมาและวัดแสงหาโฟกัสจนถึงลั่นชัตเตอร์
เพื่อบันทึกอิริยาบทสุดจะขี้เกียจและชวนอิจฉาอยู่ในทีของมัน ลั่นไปแล้ว"แช๊ะ"
กำลังคิดจะดึงฟิล์มออกและกลับฟิล์มโฮลเดอร์เพื่อบันทึกอีกสักช็อตกันเหนียว
แต่ทันทีที่ลั่นชัตเตอร์ไปในครั้งแรกนั้น มันก็บิดขี้เกียจ หาวอยู่หวอดใหญ่
มองมาทางผมแป๊ปเดียวเหมือนจะบอกว่า "กูไปหล่ะ" แล้วมันก็เดินจากไปจากจุดที่มันอยู่ในภาพอย่างช้าๆแต่ไม่หยุดจนลับตา
ไม่หยุดพักมามองผมแม้สักนิดหลังจากนั้น
ผมขนลุกไปพักหนึ่งเพราะคิดฟุ๊งซ่านไปว่า
"นี่มึงเข้าใจสิ่งที่กูขอด้วยรึวะเนี่ย"
..ว่างๆลองแวะไปสถานที่ท่องเที่ยวตอนก่อนเปิดและหลังปิดบริการดูบ้างเถอะ และจะรู้ว่าบางทีเราก็ไม่ได้อยู่คนเดียวตอนถ่ายรูปนะครับ
Wista DX + TMX + 65 mm Rodenstock + Ilford FB warm + Lith + Selenium
Subscribe to:
Posts (Atom)
