เจ้าแมวสีดำตัวนี้ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ผมจะมาชมเมืองมุมสูงนี้หลายครั้งแล้วก็ตาม
แต่เช้าของวันนี้ก่อนที่ร้านรวงที่ขายของต้อนรับนักท่องเที่ยวจะตั้งร้านบริการ ผมมาพบมันนอนอ้อยอิ่ง
อย่างไม่มีที่มาที่ไป ไม่รู้มาจากไหน เป็นแมวของใคร นอนมาแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ มีเพื่อนหรือเปล่า
ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันมาก่อนเลย คิดอย่างเดียวว่า "มึงช่วยนอนรอกูเซ็ตกล้องไม้และเป็นแบบให้สักแป๊ปเถอะวะ"
ผมทำได้เร็วที่สุดที่ผมจะทำได้แล้วกับการเซ็ตกล้องไม้ 4x5 ขึ้นมาและวัดแสงหาโฟกัสจนถึงลั่นชัตเตอร์
เพื่อบันทึกอิริยาบทสุดจะขี้เกียจและชวนอิจฉาอยู่ในทีของมัน ลั่นไปแล้ว"แช๊ะ"
กำลังคิดจะดึงฟิล์มออกและกลับฟิล์มโฮลเดอร์เพื่อบันทึกอีกสักช็อตกันเหนียว
แต่ทันทีที่ลั่นชัตเตอร์ไปในครั้งแรกนั้น มันก็บิดขี้เกียจ หาวอยู่หวอดใหญ่
มองมาทางผมแป๊ปเดียวเหมือนจะบอกว่า "กูไปหล่ะ" แล้วมันก็เดินจากไปจากจุดที่มันอยู่ในภาพอย่างช้าๆแต่ไม่หยุดจนลับตา
ไม่หยุดพักมามองผมแม้สักนิดหลังจากนั้น
ผมขนลุกไปพักหนึ่งเพราะคิดฟุ๊งซ่านไปว่า
"นี่มึงเข้าใจสิ่งที่กูขอด้วยรึวะเนี่ย"
..ว่างๆลองแวะไปสถานที่ท่องเที่ยวตอนก่อนเปิดและหลังปิดบริการดูบ้างเถอะ และจะรู้ว่าบางทีเราก็ไม่ได้อยู่คนเดียวตอนถ่ายรูปนะครับ
Wista DX + TMX + 65 mm Rodenstock + Ilford FB warm + Lith + Selenium
